Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

65 χρόνια από την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων οι πολιτικές λιτότητας τείνουν να τα καταργήσουν

«Όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους» ήταν το σύνθημα του ΟΗΕ το 1948… Και «καθένας έχει δικαίωμα να επικρατεί μια κοινωνική και διεθνής τάξη, μέσα στην οποία τα δικαιώματα και οι ελευθερίες να μπορούν να πραγματώνονται σε όλη τους την έκταση»  Σήμερα, όμως, αυτό που επικρατεί είναι «Όλα τα δικαιώματα για τους λίγους και ισχυρούς» και γι’ αυτό φυσικά δεν ευθύνεται ο ΟΗΕ , αλλά το γεγονός ότι παγκοσμίως επικρατεί η δικτατορία των αγορών, καθώς και το γεγονός ότι η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση συνοδεύεται από μια βάρβαρη νεοφιλελεύθερη επιδρομή κατά των δικαιωμάτων των λαών και των κοινωνιών.

«Θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο» χαρακτηρίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα στο προοίμιο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του ανθρώπου, που υιοθέτησε η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 10 Δεκεμβρίου 1948. Εξήντα πέντε χρόνια από τότε ο κόσμος είναι γεμάτος ανισότητες, η ειρήνη δοκιμάζεται σε πολλές περιοχές της Γης και τα κοινωνικά δικαιώματα ισοπεδώνονται στην ίδια την Ευρώπη, που άλλοτε καμάρωνε για το «ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο»

«Ο εφιάλτης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οδήγησε, στο πλαίσιο των εργασιών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, στη σύνταξη ενός οικουμενικού εγγράφου με το οποίο θα οριοθετούνταν και θα διασφαλίζονταν τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου, ώστε η ανθρώπινη ζωή να είναι άξια σεβασμού παντού.   

 
Η Διακήρυξη υιοθετήθηκε από πολλά κράτη και, παρόλο που δεν είναι νομικά δεσμευτικό έγγραφο, σταδιακά υιοθετήθηκε ως εθιμικό διεθνές δίκαιο και αποτέλεσε τη βάση για την υπογραφή διεθνών συμφωνιών και συμβάσεων για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με δεσμευτική νομική ισχύ.

Δυστυχώς, στα 65 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από τότε, αποδεικνύεται πως οι συμφωνίες που έχουν υπογραφεί για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων αποτελούν δεσμεύσεις και υποχρεώσεις σε θεωρητικό μόνο επίπεδο. Οι αυθαίρετες συλλήψεις και εκτελέσεις ανθρώπων, τα βασανιστήρια, οι περιορισμοί στην ελεύθερη διακίνηση, αλλά και στην ελευθερία της σκέψης και του λόγου, η άσκηση βίας εναντίον γυναικών και παιδιών, η φτώχια, η πείνα, η εξαθλίωση φανερώνουν πως η διεθνής έννομη τάξη αδυνατεί να προστατεύσει επαρκώς τα δικαιώματα του ανθρώπου. 

Ζωντανό παράδειγμα καταφανούς παραβίασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων αποτελεί και η πατρίδα μας. Ο λαός μας για 39 ολόκληρα χρόνια υφίσταται τα δεινά της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Το ένα τρίτο του πληθυσμού έχει εκδιωχθεί βίαια από τα σπίτια και τις περιουσίες του, τα οποία έκτοτε στερείται, η τύχη των αγνοουμένων μας δεν έχει ακόμα διακριβωθεί, η πολιτιστική μας κληρονομιά καταστρέφεται και ο εποικισμός του κατεχόμενου τμήματος του νησιού συνεχίζεται συστηματικά. 

Ως Βουλή των Αντιπροσώπων καταδικάζουμε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οπουδήποτε και αν συμβαίνουν. Ειδικότερα, καταδικάζουμε την από την Τουρκία σωρευτική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο και καλούμε τη διεθνή κοινότητα να συμμορφώνεται με τις πρόνοιες της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Παράλληλα, ως νομοθετική εξουσία δεσμευόμαστε πως, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μας, θα εργαζόμαστε για την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων για το συμφέρον του λαού και της πατρίδας μας» (Γιαννάκης Ομήρου, πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων στη συνεδρία της ολομέλειας του Σώματος)

 
Τιμώντας την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, έχει αξία να θυμηθούμε ότι στην Οικουμενική Διακήρυξη τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιαίρετα. Δεν διαχωρίζονται τα πολιτικά από τα κοινωνικά δικαιώματα, όπως επιχειρήθηκε στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το «καθένας έχει την ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης (άρθρο 19) πάει μαζί με το «κάθε άτομο έχει δικαίωμα κοινωνικής προστασίας» (άρθρο 28), όπως και με το άρθρο 25, που προβλέπει ότι «καθένας έχει το δικαίωμα σε ένα βασικό βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένειά του υγεία και ευημερία και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη, όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες». Επίσης στα άρθρα 23 και 26 διακηρύσσονται τα δικαιώματα στην εργασία και την εκπαίδευση. Αξιοσημείωτη είναι και η πρόβλεψη του άρθρου 28: «καθένας έχει δικαίωμα να επικρατεί μια κοινωνική και διεθνής τάξη, μέσα στην οποία τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που προκηρύσσειη Οικουμενική Διακήρυξη να μπορούν να πραγματώνονται σε όλη τους την έκταση» Πρόβλεψη που βρίσκεται σε κραυγαλέα αντίθεση με τις πραγματικότητες της σημερινής άνισης, άδικης και άκρως εκμεταλλευτικής παγκόσμιας τάξης