Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

Η Παιδεία μας έχει γίνει βαθμολογίες και εξετάσεις, απομνημόνευση και αριθμός εισακτέων

Αμφιβολία δεν χωρεί πως πίσω από τα χαμόγελα ευφορίας και το αίσθημα ανακούφισης για την εισαγωγή σε Πανεπιστήμια ή ΤΕΙ της χώρας μας κρύβονται άπειρες εργατοώρες επίμοχθης προσπάθειας, δαπανηρά φροντιστηριακά δίδακτρα και απροσμέτρητη οικονομική αφαίμαξη της ελληνικής οικογένειας.

 
Τα βασανιστικά ερωτήματα για το μετά των φοιτητών δεν είναι της παρούσης. Ας κρατήσουμε την αξία της επιτυχίας στις πανελλαδικές εξετάσεις, τη δικαίωση της περιπέτειας του αγώνα τους για ένα καλύτερο αύριο και ας ευχηθούμε, μαζί με τα συγχαρητήρια σε όσους διαβαίνουν το κατώφλι της Ανώτατης Εκπαίδευσης, κουράγιο και δύναμη. Το τι θα κάνουν τα παιδιά στα Πανεπιστήμια είναι άλλο θέμα, όπως και το γιατί μπαίνουν -«καμένα» από τον αγώνα δρόμου για βαθμοθηρία, την παπαγαλία- στις σχολές που διάλεξαν ή έτυχε να βρουν θέση.

Ο κοσμογράφος Γιώργος Γραμματικάκης «νομιμοποιείται» -όχι μόνο γιατί από το βιβλίο του «Ένας αστρολάβος του ουρανού και της ζωής» δάνεισε το θέμα της Έκθεσης στις πανελλαδικές εξετάσεις για την «Εξωγήινή μας μοναξιά», αλλά και γιατί κατέλαβε και διεκπεραίωσε επιτυχώς, με πολλές ευθύνες αξιωμάτων, πρυτανικές και πανεπιστημιακές αποστολές- να διαπιστώνει με πίκρα: «Η Παιδεία μας έχει στεγνώσει την ψυχή της, έχει γίνει βαθμολογίες και εξετάσεις, απομνημόνευση και αριθμός εισακτέων. Η ψυχή της Παιδείας υπάρχει μόνο σε κάποιους δασκάλους στην τάξη, σε άλλους που νοιάζονται να βελτιώσουν τα στραβά της, υπάρχει εδώ και εκεί ως λόγος και γραφή. Κυρίως όμως η ψυχή της Παιδείας υπάρχει στην ψυχή των παιδιών. Υπάρχει σαν λαχτάρα και συχνά σαν άρνηση, σαν προσδοκία ορμητική αλλά συχνά διαψευσμένη. Η ψυχή της Παιδείας συνωθείται χρόνια τώρα σε διαδρόμους και εγκυκλίους εξετάσεων, σε πανεπιστήμια και κομματικά γραφεία, σπάνια βρίσκει τον τρόπο να εκφραστεί και να ανθήσει».

Σήμερα η Παιδεία μας μετρά τις αγωνίες της (άλλο ένα νέο Λύκειο), η νέα ηγεσία ομνύει στο ρόλο της, παρ' ότι τόσα χρόνια οι βασικοί της άξονες παραμένουν πληγωμένοι και διάτρητοι. «Πώς φτάσαμε ώς εδώ;» αναρωτιέται ο Γιώργος Γραμματικάκης. «Πώς καταφέραμε τα παιδιά στα πιο ξέγνοιαστα ίσως χρόνια τους να τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο, πώς φτάσαμε στην υστερία που συνοδεύει τις εισαγωγικές εξετάσεις, πώς δεν επαναστάτησε η ψυχή μας;».

Ίσως να υπάρχει εξήγηση. Κάποτε ήταν μια «πυρηνική πνευματική αυθεντία στην ελληνική κοινωνία», όπως εύστοχα σημείωνε ο Κώστας Γεωργουσόπουλος. Σήμερα ο δάσκαλος όλων των βαθμίδων, απαξιωμένος και με χαμηλή αυτοεκτίμηση, ακρωτηριασμένος από τις απανωτές μνημονιακές χειρουργικές επεμβάσεις, αναζητεί το νέο του ρόλο σε μια κοινωνία που τον στέλνει στο περιθώριο.

«Η λέξη, ωστόσο, δεν έχει χάσει τίποτε από την αγιοσύνη της», παρατηρεί ο Γιώργος Γραμματικάκης. «Κάποια στιγμή πάλι θα αναζητήσουμε όσους δασκάλους υπάρχουν γύρω μας. Ένας πραγματικός πολιτισμός ανατέλλει μόνο όταν οι πολλοί αισθανθούν κάπου σαν μαθητές και οι λίγοι, οι δάσκαλοι, αρχίσουν πάλι να οδηγούν με την ψυχή, τη γνώση και το παράδειγμά τους σε μονοπάτια δύσβατα και εντούτοις ανεκτίμητα».

[ΠΗΓΗ: Γιώργος Κιούσης, Η ψυχή της παιδείας μας, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 3-09-2013]