Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Discimus vitae (Σενέκας), που πάει να πει διδάσκουμε την πραγματική ζωή και όχι άψυχα σκύβαλα βιβλίων ή τυποποιημένες οδηγίες χρήσεως προς ναυτιλλομένους των «έτοιμων από καιρό» κρίσεων

Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε τη φύση μέσα από το παιδί, και να την ανταλλάζουμε με την άρρωστη γνώμη μας... Ξυπνήστε, λοιπόν, δεχθείτε έξυπνοι! Πάμε μέσα στην τάξη να μάθουμε και πάμε από παρακαμπτήριες, να ξεμάθουμε!

«Διερώτηση για να μη κάθεται άνεργος» (ΚΑΡΟΥΖΟΣ) ανενεργός ο νους του εκπαιδευτικού… «Υπεροψία και μέθη»; ή «σαν κατανόηση της ματαιότητας των μεγαλείων;» (ΚΑΒΑΦΗΣ)  

Κάνεις άξια και δίκαια τη δουλειά σου όταν τη μέρα χτίζεις και τη νύχτα γκρεμίζεις...

Αν αγνοείς το πρώτο μισό, το χρέος δηλαδή του χαλαστή, δε μορφώνεις ανθρώπους, γιατροπορεύεις άρρωστους…

Ότι πιο καλό έχεις να προσφέρεις, είσαι κατά κάποιο τρόπο υποχρεωμένος να το κρατήσεις κρυφό...

Κι έτσι, οι ικανότητές σου διατελούν σε αρμονική σχέση με την μετριότητα και την ανεπάρκεια των μαθητών σου...

Από την άλλη, ζεις σε μια εποχή που εκκωφαντικές και ασταμάτητες είναι οι κραυγές που δημιουργούν την εντύπωση της ύπαρξης μια ακόρεστης δίψας για παιδεία...

Κι όταν κοιτάς στα μάτια όλους αυτούς που φωνάζουν, δεν αντικρύζεις παρά παθιασμένους δευτεροτριτοβάθμιους φανατικούς πολέμιους της αληθινής παιδείας...

Είναι καιρός που συνήθισα πια να βλέπω πολύ επιφυλακτικά όλους όσους μιλούν με θέρμη για τη λεγόμενη «λαϊκή παιδέια»...

Ξέρω πια, πως είναι γεννημένοι να υπηρετούν, να υπακούουν και κάθε στιγμή που ξετυλίγουν τα δυσκίνητα , τα αδέξια, τα ατροφικά διανοήματά τους, γίνεται ολοφάνερο από τι λογής πηλό τους έπλασε η φύση και ποιο σήμα κατατεθέν έχει χαράξει πάνω τους...

Δε θα αποτελέσω ψηφίδα στο ενιαίο ψηφιδωτό της οικονομίας της αγοράς της πολιτείας ασκώντας ένα επάγγελμα ρουτίνας, δε μού είναι άλλο μπορετή τούτη η υποβάθμιση της φύσης και της δουλειάς μου, δε αντέχω να θεωρούμε αξιοδάκρυτη σώρεψη από μαζώματα, και ηχηρό ρεντίκολο, μίζερη και κακομοίρα με ξεβλαστωμένο χαμόγελο...

Δε θα συμμετάσχω σε κανενός είδους «λαϊκής παιδείας» που κρατά τους μικρούς συνανθρώπους μου σε εκείνη τη σωστική ανεπιγνωσία, σε εκείνο τον ύπνο που οδηγεί σε κώμα...

Επιζητώ ζωντάνια, αμεσότητα, σφυγμό και κρούση κατά μέτωπο με τα πράγματα...

ξυπνήστε λοιπόν, δειχθείτε έξυπνοι...πάμε μέσα στην τάξη που είναι ο διαπιστευμένος μας χώρος, να μάθουμε, και πάμε  από παρακαμπτήριες, να ξεμάθουμε!

«από σέβας, ελπίζω,
ίσως μπορέσουμε
το ελαφρό το φυσικό μας να αλλάξουμε,
ξέρεις, ζικ ζακ
πάει ο δρόμος προς εμάς"*
...
*«Discimus vitae», έλεγε ο Σενέκας, θα πει πως κάθε γνώση που περνάμε στο παιδί, και κάθε δεξιότητα που του αναπτύσσουμε είναι δεμένα με την πραγματικότητα όπως το νύχι με το κρέας, όχι θεωρίες και λόγια, όχι τα άψυχα και τα νοερά σκύβαλα των βιβλίων, που ούτε καταπίνονται ούτε μασιούνται...εκτός από τον Ρωμανό τον Μελωδό τον συναξαριστή, άνθρωπος άλλο που να πήρε κομμάτι χαρτί και να το κατάπιε για να φωτιστεί και να μάθει, δεν υπήρξε...

*τρεις στίχοι από τη "Νύχτα της Βελπούργης" που ο Νίτσε μεταφέρει παραλλαγμενους, στο πρωτότυπο Φάουστ, ο λόγος είναι σε ενικό αριθμό...

 [ΠΗΓΗ: katabran - http://katabran.wordpress.com/  παρόν ποστίδιον είχε αφορμές κι αιτίες... ενδιαφέροντα λακτίσματα έλαβα από την επικαιρότητα, πάντα τραγική, από κάποιες διαλέξεις του Νίτσε γραμμένες το 1872(!) και"τα Ελληνικά" του Λιαντίνη του δάσκαλου που η τελευταία του πράξη είχε το νόημα της διαμαρτυρίας για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται, αφού ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους... η λύπη του γι αυτό το έγκλημα τον σκότωσε..