Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Η πολυφωνία της Δημοκρατίας και η διαχρονική αξία της

«Η δημοκρατία στηρίζεται στην πολυφωνία και για να υπάρξει πολυφωνία οφείλεις να διαφωνείς ακόμη και όταν συμφωνείς» και άλλα ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ και ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ του δημόσιου καθ’ ημάς βίου


ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ: Το 2050 η Ελλάδα είναι ομόσπονδο κρατίδιο της μεγάλης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πλην όμως για τη διατήρηση της εθνικής της μνήμης τις εξετάσεις για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια εξακολουθεί να τις αποκαλεί Πανελλήνιες. Στις πανελλήνιες λοιπόν εξετάσεις του 2050, σαράντα χρόνια μετά την υπογραφή του Μνημονίου, οι φοιτητές στο μάθημα της έκθεσης είχαν να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο θέματα.

Η εκφώνηση του πρώτου ήταν σχετικά απλή: «Η σχέση εθνικής παλιγγενεσίας, υδρογονανθράκων και ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη».

Η εκφώνηση του δεύτερου ήταν πιο πολύπλοκη, όμως η ανάπτυξή του ήταν προφανέστερη:

«Το 2012, μετά τις εκλογές του Ιουνίου σχηματίσθηκε τρικομματική κυβέρνηση. Τα κόμματα που την αποτελούσαν είχαν διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές. Το ένα, η ΝΔ ήταν φιλελεύθερο κεντροδεξιό, το δεύτερο το ΠΑΣΟΚ ήταν μέλος της σοσιαλιστικής διεθνούς και το τρίτο που ονομαζόταν ΔΗΜΑΡ προερχόταν από την αριστερά. Η τρικομματική αυτή κυβέρνηση είχε αναλάβει τις λεγόμενες και "σκληρές" διαπραγματεύσεις με την τρόικα των δανειστών. Παρά τις διαφορές τους, και τα τρία συμφωνούσαν ότι οι δανειστές κακώς έθεταν θέμα περιστολής του έμψυχου υλικού που αποτελούσε τότε τον δημόσιο τομέα. Αντέτασσαν σθεναρούς αριθμούς οι οποίοι αποδείκνυαν πως η θεωρία περί υπεραρίθμων ήταν ζήτημα προτεσταντικής ηθικής και ουχί ρεαλιστικών ορθόδοξων λογαριασμών. Τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης την είχε κερδίσει ένα κόμμα με ριζοσπαστικές θέσεις που ονομαζόταν ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό κατηγορούσε την τρικομματική κυβέρνηση πως αντί να προβάλλει σθεναρή αντίσταση είχε παραδοθεί στον εναγκαλισμό των δανειστών. Αντί να φροντίζει τα συμφέροντα του λαού σαλιάριζε δημοσία μαζί τους σαν τους δούκες με τους λακέδες στα σίριαλ βρετανικής παραγωγής. Συμφωνούσε όμως και αυτό πως κακώς ετίθετο θέμα περιστολής του έμψυχου υλικού που αποτελούσε τότε τον δημόσιο τομέα. Στις εκλογές του 2012 εξελέγησαν για πρώτη φορά στην ελληνική Βουλή εκπρόσωποι ενός ανδροπρεπούς κόμματος το οποίο επεκαλείτο την ιδεολογία των ναζί, χαιρετούσαν αναλόγως, και γαύγιζαν σαν γερμανοί αξιωματικοί σε χολιγουντιανές παραγωγές, αν και αυτοί συνήθως είναι κομψοί και ξανθωποί. Συμφωνούσαν όμως κι αυτοί πως κακώς ετίθετο θέμα περιστολής του έμψυχου υλικού που αποτελούσε τότε τον δημόσιο τομέα. Το τελευταίο εναπομείναν σφυροδρέπανο επί ευρωπαϊκού εδάφους κυμάτιζε στα γραφεία ενός κόμματος που βρίσκονταν στην τοποθεσία Περισσός και το οποίο κόμμα κατηγορούσε όλα τα άλλα κόμματα ότι θέλουν να παραδώσουν τον λαό σε αιμοβόρα μονοπώλια. Πιστό στην ιδεολογία του συμφωνούσε κι αυτό πως κακώς ετίθετο θέμα περιστολής του έμψυχου υλικού που αποτελούσε τότε τον δημόσιο τομέα».

Ζητήθηκε από τους υποψήφιους να εξηγήσουν το φαινόμενο: «Πώς είναι δυνατόν τόσα κόμματα με τόσο διαφορετικές ιδεολογικές καταβολές να συμφωνούν μόλις μπαίνει ζήτημα περιστολής του έμψυχου υλικού στον δημόσιο τομέα;». Σωστές απαντήσεις θεωρήθηκαν όσες εξηγούσαν ότι η δημοκρατία στηρίζεται στην πολυφωνία και για να υπάρξει πολυφωνία οφείλεις να διαφωνείς ακόμη και όταν συμφωνείς. Εξάλλου, όπως προσφυώς σημείωσε αριστούχος εξεταζόμενος, το έμψυχο υλικό στον δημόσιο τομέα δεν έχει ιδεολογικό χρώμα. Η αξία του είναι διαχρονική όπως και των υδρογονανθράκων στο Αιγαίο

[ΠΗΓΗ: Τάκης Θεοδωρόπουλος, ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ στα ΝΕΑ Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012]